Geen roze wolk tijdens de zwangerschap

hyperemesis gravidarum

8

Dankbaar en superblij ben ik met Fey. Ook besef ik mij heel goed dat een zwangerschap niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is. Mijn intentie met dit blogartikel is dan ook niet om iemand voor het hoofd te stoten of op wat voor manier dan ook te benadelen. Het enige dat ik wil, is mijn verhaal en mijn gevoelens delen. Er zijn namelijk veel vrouwen met precies dezelfde gevoelens als ik. En daarom wil ik mij niet langer schamen, verontschuldigen of stilhouden, omdat ik geen roze wolk heb ervaren tijdens de zwangerschap.

En dan ben je zwanger

In augustus 2013 werd ik ziek. Mijn energie niveau was ver beneden peil en ik had erg last van mijn maag. De zomervakantie was net geweest en vol energie startte in aan een nieuw schooljaar (ik werkte toen als docent in Zwolle). Maar het werken ging niet. Ik voelde mij steeds zieker worden. Koorts, overgeven, futloos. Wat was er met mij aan de hand? Zwanger kon ik niet zijn, want ik was immers aan de pil. Gezien de klachten dacht de huisarts aan een maagvliesontsteking. Er werd behandeld, maar zonder voldoende resultaat. Of ik ook niet zwanger was? Euhm.. nee toch?!

Als snel bleek dat ik toch zwanger was. Daar zaten we dan. Ik weet het nog goed. Op een vrijdagavond, buiten in onze tuin. Samen een uur stil naast elkaar. We moesten dit nieuws even verwerken. We zouden binnen 9 maanden ouders worden. Iets waar we op dat moment niet op voorbereid waren. Iets wat Frank al een tijdje heel graag wou, maar ook iets wat ik niet wou. Ik had angsten, veel angsten. Ik als moeder? Dat kon niet goed komen, ik kon nog geen plant in leven houden. Na een uur kwam er langzaam een lach op mijn gezicht. Ik zou moeder worden. Help spannend! Maar ook eigenlijk best wel leuk.

Hyperemesis gravidarum

Vanaf het moment dat ik zwanger werd, voelde ik mij ziek. En niet zo’n beetje ook. Ik was zo extreem misselijk, dat ik nog geen water binnen kon houden. Ik kon het binnen in huis ruiken, wanneer er iemand aan de overkant van de straat een sigaret stond te roken. Bijna alle geuren, geluiden en bewegingen, maakte dat ik moest rennen naar het toilet. Een paar weken was dit nog vol te houden terwijl ik aan het werk was, maar al snel was dit een onhoudbare situatie. Zowel de verloskundige, huisarts, bedrijfsarts als ik gingen er vanuit dat dit na het eerste trimester wel minder zou worden, maar helaas. Het bleek alleen maar erger te worden. We hebben van alles geprobeerd. Ontbijten in bed direct na het wakker worden, gember, pepermunt en zelfs verschillende anti-misselijkheidsmedicijnen. Op een gegeven moment was het  zelfs zo dat ik alleen nog maar afviel. Mijn lichaam raakte uitgedroogd en ik belande in het ziekenhuis.

Er werd mij verteld dat ik last had van extreme zwangerschapsmisselijkheid en dat dit een naam heeft. Hyperemesis gravidarum. Iets dat voorkomt bij 0,5 tot 2% van alle zwangere vrouwen. De symptomen van hyperemesis gravidarum zijn naast extreme misselijkheid en braken;

– gevoeligheid voor beweging, licht en geluid;
– extreme moeheid en zwakte;
– een extreem gevoelige kokhalsreflex;
– snelle hartslag;
– sterk versterkte waarneming van geuren.

Hyperemesis gravidarum

Weer in het ziekenhuis

Geen roze wolk

Ik voelde mij een sukkel, want hoezo wordt je zo ziek van een zwangerschap. Het gevoel dat het aan mij lag en dat ik geen goed ‘huisje’ voor mijn kindje zou zijn, kreeg de overhand. Ook werd er door sommige mensen geopperd dat ik wellicht zo ziek was, omdat het geen geplande zwangerschap was. Dit maakte mij nog onzekerder, want kwam het dan door mijn psychische gesteldheid dat ik zo ziek was? Daarbij opgeteld dat ik (uiteindelijk de hele zwangerschap) thuis zat en niet kon en mocht werken. Maakte dat ik mij een enorme mislukking voelde, want andere vrouwen konden dit toch ook gewoon?!

Ik was echt oprecht heel blij met mijn zwangerschap en het idee dat ik een kindje zou krijgen, maar ik genoot er niet van. Verre van dat zelfs. Er was geen roze wolk, waar ik veel andere vrouwen over hoorde. Ik kon niet wachten tot de zwangerschap over zou zijn en ik kon bevallen. Zo graag wilde ik weer mijzelf zijn en dingen doen. Niet meer de hele dag overgeven en bang zijn om iets te eten of te drinken. De keren dat ik open en eerlijk over mijn gevoelens praatte, kreeg ik opmerkingen van je moet toch blij zijn met je zwangerschap. Ook hoorde ik vaak de opmerking ‘oh wat fijn, gefeliciteerd. Wat zul je genieten?’ Of ‘geniet ervan’. Super lief bedoeld, maar dat deed ik niet. Ik voelde geen roze wolk. Mijn wolk was grijs en op sommige dagen zelfs zwart.

De controle verliezen

Waar ik veel moeite mee heb gehad, is dat ik het gevoel had alle controle over mijn leven te verliezen. Ik was ongepland (niet ongewenst!!!) zwanger. Mijn lichaam deed niet wat ik wou dat het zou moeten doen (gewoon normaal reageren op een zwangerschap). Alles waar ik altijd naar toe had gewerkt (carriere, vrienden en andere dingen) was ik in die negen maanden kwijt. Ik was alleen maar ziek en bezig met het zo gezond mogelijk blijven, voor het kindje dat in mijn buik zat. Toen ik 38 weken zwanger was smeekte ik de gynaecoloog om de bevalling in gang te zetten. Ik zat er zo doorheen en had totaal geen roze wolk.  Ik lag met enige regelmaat in het ziekenhuis, had een verhoogde bloeddruk en kon nog steeds alleen maar overgeven. Maar ze weigerde. Het kindje had het nog goed, dus ze lieten haar nog lekker even zitten. Uiteindelijk heb ik zelfs de 41 weken aangetikt. De baby leek het nog naar haar zin te hebben in mijn krakkemikkige lichaam. Gek genoeg pakt een baby precies wat het nodig heeft aan voedingsstoffen, ook al ben je zo ziek. En juist omdat de baby die voedingsstoffen eerst pakt, heeft het een grotere aanslag op het lichaam van de mama.



De bevalling

Inmiddels was ik 41 weken zwanger, aan het eind van mijn latijn en ik had besloten dat de baby maar voor altijd moest blijven zitten waar die zat. Ik was er echt klaar mee. Ik kon en wou niet meer. Van geen roze wolk, was het nu constant een zwarte wolk. Tot dat de gynaecoloog zei dat de baby in gevaar was. De bevalling moest ingeleid worden en wel snel ook, want er was geen vruchtwater meer. Nee, was mijn eerste reactie. Ik wil het natuurlijk laten verlopen. In die negen maanden is helemaal niets gegaan, zoals ik het graag wou en een natuurlijke bevalling is iets wat ik heel erg graag wou. Het voelde op dat moment echt als een falen, want mijn lichaam liet mij weer in de steek. Ik als vrouw kon niet spontaan bevallen. Natuurlijk besefte ik mij ook dat ik geen keus had, want de veiligheid en gezondheid van de baby stonden voorop.

Zo starte dus mijn ingeleide bevalling. Een die 19 uur duurde. 19 uren waarin ik alleen maar heb overgegeven. Op dat moment was de hyperemesis gravidarum op zijn toppunt. Ik moest overgeven alleen al van het ademhalen. Totaal verzwakt probeerde ik een kind op de wereld te zetten. Een kindje wat besloot om nog niet geboren te willen worden, want ze zat ‘vast’. Kwam in nood en alles werd klaargemaakt voor een keizersnede. Misschien klinkt het egoïstisch, maar dit was voor mij het toppunt van de controle verliezen. Want kon ik zelfs niet een kind op de wereld zetten, zonder een ingreep? Al brakend, onder invloed van pijnbestrijding en weeënopwekkers smeekte ik de gynaecoloog om het nog even zelf te mogen proberen. Ik weet niet hoe, maar ineens riep de gynaecoloog dat ze de baby zag en dat iedereen klaar moest staan. Het werd toch een natuurlijke bevalling. Vanaf dat moment ging bij mij de knop om. Ik ging dit zelf doen, had controle en ging zelf mijn kindje op de wereld zetten. Mijn lichaam kon dit. Ik had er voor het eerst in negen maanden vertrouwen in. Zelfs zoveel dat ik op de klok keek en bedacht dat ik 8 mei een leukere datum voor een verjaardag vond, dan 7 mei. Ik probeerde de persweeën te negeren, om er voor te zorgen dat mijn baby op 8 mei geboren zou worden. Ik weet het, het is super stom eigenlijk. Maar voor mij was dat een overwinning. Er was iets wat ik kon bepalen en doen. Iets waar ik controle overhad. En het lukte. Om 00.05 uur op 8 mei 2014 werd Fey geboren. Een prachtige baby, waar ik zielsveel van hou. Ik voelde het direct, zij hoort bij mij. Zij was het waard! De grijze wolk verdween en ik belande voor het eerst op een roze wolk.

baby en moeder

Hoe het nu is

Direct na de bevalling voelde ik mij zoveel beter. Ik was niet meer misselijk en had het idee de hele wereld aan te kunnen. Toen wij die dag rond het middaguur thuis kwamen en de kraamverzorgster ontmoette. Heb ik voor haar koffie gezet. Puur en alleen, omdat ik dat nu eigenlijk weer kon. Ik werd niet misselijk van de lucht en had voor het eerst in lange tijd weer eten binnen gehouden.

Wat ik in de afgelopen jaren wel heb gemerkt is dat het hebben van geen roze wolk, ziek zijn en alle controle verliezen er psychisch wel in heeft gehakt. Ik ben het vertrouwen in mijn lijf kwijtgeraakt. Door de zwangerschap en het lange borstvoeding geven (waar ik eerder over schreef), heb ik het idee dat ik mijzelf een beetje ben kwijt geraakt. En mij zelfs depressief ben gaan voelen. Ook heb ik tot op heden nog steeds issues met bepaald voedsel. Zo is stamppot eten een ding. Tijdens de zwangerschap ben ik hier een keer zo ontzettend ziek van geweest, dat ik er bijna in bleef hangen. Dit eet nu nog steeds niet lekker. Ook heb ik nog steeds dat als ik mij misselijk voel of een keer moet overgeven, dat ik gelijk flashbacks heb na de keren dat ik hele dagen bij het toilet zat. Een ander ding dat ik ook aan het hebben van geen roze wolk heb overgehouden in een soort van jaloezie. Ik kan soms best jaloers zijn op vrouwen die zwanger zijn en daar enorm van genieten, omdat ze zich zo goed voelen. Of wanneer ik heel mooie zwangerschapsfoto’s zie ben ik jaloers. Ik heb bijna geen foto’s van tijdens mijn zwangerschap. Ik wilde toen geen foto’s laten maken, want ik voelde mij zo naar. Achteraf heb ik hier wel spijt van.

Dit alles neemt niet weg dat ik sinds de geboorte van Fey mij altijd op een roze wolk heb gevoeld als haar mama. Ik had vooraf niet kunnen indenken hoeveel vreugde, blijdschap, verbinding en liefde een kind kan brengen. Zij is mijn grootste cadeau en maakt de zwangerschap het meer dan waard. Toch weet ik niet of ik dit nog een keer zou willen mee maken. De angst om weer zwanger te zijn en weer zo ziek te worden, maar dan nu met een peuter in huis, is groot. Voor nu ben ik heel gelukkig met het gezin zoals we nu zijn. Een papa, mama en een enorm praatgrage lieve peuter.

Ik ben heel benieuwd hoe jouw zwangerschap verliep en of iemand zich herkent in mijn verhaal of misschien zelf ook last heeft gehad van Hyperemesis gravidarum.

miriamkemerink

8