Hoe ik 22 maanden borstvoeding geven heb ervaren

Borstvoeding


In deze best wel persoonlijke blog deel ik met jullie hoe ik het geven van 22 maanden borstvoeding heb ervaren. Van te voren had ik nooit verwacht dat ik zo lang zou voeden en wat het met mijn lijf en geest zou doen.

De keuze voor borstvoeding

Toen ik zwanger was van Fey wist ik het al zeker. Ik wou graag borstvoeding geven als ze er eenmaal zou zijn. Voor mij was het belangrijk om borstvoeding te geven in verband met de gezonde voedingsstoffen die ze binnen zou krijgen, de hechtingsband en de voordelen die het voor mijn lijf zou hebben.

Ik las allerlei artikelen over borstvoeding en hoe andere moeders het geven van borstvoeding hadden ervaren. Al snel werd mij duidelijk dat het niet zo vanzelfsprekend is, dat het allemaal lukt. Ik stelde mijn verwachtingen bij. Lukt het geven van voeding dan is het mooi, zo niet dan gaan we over op de fles. Lukt het wel dan leek het geven van drie maanden borstvoeding mij een mooi streven.

De eerste week borstvoeding

Dat ik borstvoeding wou geven stond vast. Ik had zelfs in het geboorteplan beschreven dat ik na de bevalling, Fey direct op de borst wou om haar daarna in alle rust te voeden. Aangezien mijn zwangerschap en de bevalling niet verliepen zoals gepland, was ik dolblij dat dit deel wel volgens plan verliep. Nou ja, een deel ervan.

Fey bleek direct na de geboorte en natuurtalent te zijn, maar ik iets minder. Zo kwamen we er na een dag achter dat de melk toestroom niet op gang kwam en dat Fey niets binnen kreeg. Niet echt een ideale situatie dus. Gelukkig hadden wij een fijne en goede kraamverzorgster die direct doorpakte. Zo kwam er direct een kolf in huis en maakte ze een plan hoe de melk toch op gang zou komen. Gelukkig werkte dit en kon ik na anderhalve dag Fey zelf voeden. Wel moest Fey bij gevoed worden, want in het begin kreeg ze echt nog niet genoeg.

Na een paar dagen bestond mijn dag alleen nog maar uit de vraag: ‘Ben ik de laatste keer links of rechts gestopt?’. Met een geheugen als een zeef, ben ik maar een borstvoedingsdagboekje bij gaan houden. Ik noteerde alles. Dit voornamelijk gedreven door angst, omdat ze de eerste twee dagen echt te weinig binnen kreeg. Gelukkig groeide Fey goed en nam de angst steeds meer af.

Borstvoeding dagboek

De eerste drie maanden borstvoeding

Ik had geluk dat ik in het onderwijs werkte en direct na mijn zwangerschapsverlof zomervakantie had. Op die manier heb ik de eerste drie maanden Fey volledig zelf kunnen voeden. Het voeden ging perfect. Voor mijn gevoel was ik er de hele dag en nacht mee bezig. Fey dronk niet veel, maar wel heel vaak. Zo was het voor mij in die eerste drie maanden ook niet echt te doen om ergens naar toe te gaan. In ieder geval niet zonder haar. Van buitenshuis voeden was ik die eerste drie maanden nog niet echt fan. Het voelde gek. Niet zozeer omdat ik het ongemakkelijk vond, maar meer om de mening die anderen hadden. Hoe stom misschien ook, ik trok me daar toch wat van aan. Als ik buitenshuis voedde, dan deed ik dit het liefst in een afgesloten ruimte weg van de anderen.

In deze eerste drie maanden werd mij ook al snel duidelijk dat ik niet onder de groep afvallers viel. Afvallers? Ja afvallers, er zijn veel vrouwen die vrij snel hun zwangerschapskilo’s kwijtraken door het geven van borstvoeding. Helaas werkte het bij mij niet op die manier. Borstvoeding zorgt er bij mij alleen maar voor, dat ik honger had als een paard en alles netjes in de reserve werd opgeslagen. Mijn lichaam verwachte waarschijnlijk een hongersnood of iets dergelijks.

Drie tot zes maanden borstvoeding

Waar ik eerder nog dacht dat tot drie maanden voeden prima was, ging het inmiddels zo relaxt dat ik dacht ‘ach, we gaan door tot de zes maanden en dan stop ik’. Waar ik Fey eerder de hele dag nog aan de borst had, nam de frequentie wat af en nam de duur toe. Maar prima, het werkte dus niet moeilijk doen. Maar toen kwam de vierde maand borstvoeding.

Toen Fey vier maanden was, was het voor mij weer tijd om te gaan werken. Ik moest dus gaan kolven. Nog tijdens mijn vakantie kocht ik een kolf. Een Medela Freestyle, dit bleek voor lange tijd mijn beste vriend te worden. Ik kolfde er tussen de voedingen door oplos, om een voorraadje melk aan te maken in de vriezer. Op die manier kon ik gaan werken na de vakantie en Fey toch volgens haar eigen ritme blijven doordrinken. Nooit had ik er bij stil gestaan, dat het uit een fles drinken nog een probleem zou geven. De week voor ik moest werken hebben wij voor het eerst geprobeerd om haar uit de fles te laten drinken. Wat denk je? Ze weigerde. We hebben in die week tijd alle flessen die er bij Kruidvat verkocht worden geprobeerd. Toen het zaterdag was, was ik ten einde raad. Maandag zou Fey naar opa gaan en er moest toch echt melk gedronken worden. Dan maar via een speciale babybeker laten drinken, als ze dan echt de fles niet wou. Uiteindelijk ben ik aan het eind van de middag nog een keer naar een winkel gegaan om te kijken welke flessen we nog niet hadden geprobeerd en daar vond ik een MAM fles. Deze hadden we nog niet geprobeerd, dus dat ding meegenomen naar huis. Melk opgewarmd en wat denk je? Ze drinkt! Voor het eerst kon Frank haar een flesje geven. Een speciaal moment. Niet alleen omdat papa voor het eerst de fles gaf, maar ook omdat ik zo opgelucht was dat ik kon gaan werken en dat zij uit een flesje dronk.

Het gaan werken en Fey bij opa of oma laten was even wennen, maar ook het kolven op het werk was een dingetje. Ik werkte vier dagen en was vaak lang van huis. Tijdens de lessen door moest ik in de pauzes naar het invaliden toilet om even te kolven. Met even bedoel ik dan ook echt even. Op een of andere manier lukte het kolven nooit helemaal goed. Met tien minuten kwam er geen druppel meer en had ik krap aan 100 ml gekolfd. Bij lange na niet genoeg voor een fles. Dit leverde stress op, want na een dag werken had ik niet voldoende melk voor de volgende dag. Gelukkig lag er nog een voorraadje in de vriezer, want anders had ik het niet gered. Wel was ik op dit moment dag en nacht live aan het voeden en tussendoor kolfde ik ook nog. Iets wat achteraf best uitputtend was voor mijn lijf, maar ook mijn geest.

Zes tot twaalf maanden borstvoeding

Mijlpaal, de zes maanden borstvoeding zijn bereikt! Het moment dat ik wou stoppen. Je leest het goed. Wou stoppen. Het feit dat de Wereld gezondheidsorganisatie aanraad om tot minimaal 1 jaar te voeden, Fey die het zo fijn vindt, de gezonde stoffen die ze binnenkrijgt en weet ik veel wat voor excuses ik nog meer had bedacht. Maakten dat ik vrolijk verder ging met voeden.

Wel werd het aantal keren borstvoeding geven op de dag minder. De melk was vanaf nu namelijk niet meer de enige voeding. Het bijvoeden kon starten. Wij hebben ervoor gekozen om Fey volgens de Rapley methode kennis te laten maken met eten. Deze methode houdt in dat borstvoeding nog steeds de belangrijkste voedingsbron is, maar dat je daarnaast je kind kennis laten maken met eten zoals het echt is. Dus niet gepureerd of geprakt. Je kindje eet daadwerkelijk een zacht gekookt worteltje. Door het kokhalsreflex voorkomt je kind dat het stikt in het eten. Doordat het eten zo zacht is, kunnen kindjes vanaf zes maanden eten ook al hebben ze nog geen tandjes.

Wat mij in deze zes maanden opviel is dat het steeds ongewoner voor anderen werd dat ik nog steeds borstvoeding gaf. Op het consultatiebureau kreeg ik met enige regelmaat de vraag of ik nog zelf voedde en of ik echt niet over wou op flesvoeding. Op mijn werk was er steeds minder de mogelijkheid om te kolven. Ik kolfde echt alleen in de pauzes en dat was soms maar 1 keer per dag. Ook kreeg ik steeds vaker de vraag van anderen, hoe lang ik nog door zou gaan.

kolven borstvoeding

In deze maanden durfde ik steeds meer buitenshuis te voeden. Ik had grote sjaals en vesten gekocht waar Fey prima in verstopt kon worden. Ik leerde dat er sommige horecagelegenheden zijn die heel vriendelijk reageren wanneer je vraagt of je kan voeden, maar dat er ook gelegenheden zijn waar ze je het liefst weg kijken. Eigenlijk heb ik zelf nooit echt een probleem gehad met buitenshuis voeden. Het is meer de hele ophef die rondom borstvoeding, flesvoeding en buitenshuis voeden is ontstaan de afgelopen jaren. Het maakte mij enorm bewust van de mening van anderen, waardoor ik voor mezelf besloot om het minder openbaar te doen. Al voelde ik mijzelf heel erg stoer toen Fey ongeveer zeven maanden was en ik in de Ikea een vrouw haar kindje zag voeden. Ik dacht, als zij het kan kan ik het ook. En zo heb ik voor de eerste keer echt an public gevoed.



Hoewel Fey steeds meer ‘normaal’ eten ging eten, nam het aantal voedingen in de nacht niet af. Het leek wel of ze doorhad dat ik er overdag niet was, maar ‘s nachts wel. Gemiddeld moest ik er twee a drie keer per nacht uit. Naar haar kamertje om haar even voor vijf minuten te voeden. Vaak sliep zij gewoon door. Ik niet! In die tijd romantiseerde ik het vooral. Het was toch fijn om even met mijn kleintje te kunnen zitten in de nacht. Overdag had ik haar ook niet veel gezien. Ze heeft recht op die tijd samen. Achteraf gezien was het eigenlijk niet te doen. Ik was soms zo moe, dat wanneer ik om 06.15 uur van huis reed ik onderweg naar het werk de ramen open moest doen omdat ik anders in slaap viel. En dat ook met temperaturen van -5

12 tot 22 maanden borstvoeding

En toen was daar haar eerste verjaardag! Mijn baby was niet meer echt een baby. De cadeautjes, taart en mensen kwamen ons huis binnen. Een heel bijzondere dag. Dit was voor mij de dag dat ik de borstvoeding zou gaan afbouwen. Ik had immers een jaar gevoed, het was wel goed zo. Nou niet dus. Fey weigerde die nacht te slapen. Ze moest en zou borstvoeding. En eerlijk is eerlijk midden in de nacht ben ik niet de meest standvastige en consequente persoon. En dat momentje samen was eigenlijk ook wel heel erg fijn.

Vanaf dat Fey een jaar was nam de borstvoeding steeds meer af. Overdag wanneer ze bij mijn vader was, dan dronk ze geen melk meer. Ze kreeg eigenlijk alleen nog in de ochtend wanneer ze wakker werd, wanneer ik thuis kwam van het werk, ‘s avonds voor het slapen gaan en als ze wakker werd ‘s nachts ook nog eens. Hoewel Fey overdag niet meer dronk, moest ik wel blijven kolven op het werk. De melkproductie zou anders teveel teruglopen. Ik kolfde op een werkdag dan nog twee keer, als daar al de ruimte voor was.

Toen Fey 15 maanden was, kreeg ik een nieuwe baan in Hengelo. Een stuk dichterbij. Meer rust en minder lange dagen. Dit gaf zoveel ruimte. Hierdoor werd Fey ook een stuk relaxter in het willen drinken bij mama. Rond deze tijd was de ochtend voeding er al af. Ze at pap als ontbijt. Overdag gewoon normaal eten en drinken, maar zodra mama weer thuis was moest en zou ze aan de borst. Ook de avondvoedingen deden we nog steeds.

Met 18 maanden was het weer tijd voor een controle bij het consultatiebureau. Of ik nog steeds borstvoeding gaf? Bij het antwoord ja, kwam er een gefronste blik mijn kant op. Ze meldde mij dat ik bij de langvoedster hoorde. Zo’n naar woord vond ik dat. Er kwam een hele preek over kinderen die al vier jaar waren en nog steeds bij hun moeder dronken. Dat was niet wat ik voor ogen had. Ik voede alleen maar, omdat ik zag dat mijn kind daar echt nog behoefte aan had. En tot dat ze twee jaar zou zijn, had ik daar zelf geen probleem mee dacht ik.

Maar het voeden ging mij steeds meer tegenstaan. Het sloopte mij lichamelijk en geestelijk. Ik had het idee dat mijn lijf niet meer van mij was, maar van mijn dochter. Ik begon mij steeds minder vrouwelijk en sexy te voelen. Mijn borsten waar ik altijd zo trots op was, waren niet meer mijn trots. Mijn lichaam was moe en mijn geest ook. Alle energie ging in het voeden en werken zitten. Ik raakte mezelf een beetje kwijt. Dit had ik toen alleen nog niet zo door. Ik hield alleen maar voor ogen dat dit bijzondere momenten waren tussen mij en mijn dochter. Ik vond het dan ook niet erg dat toen Fey ongeveer 20 maanden was, zij alleen nog maar in de avond dronk voor het slapen gaan. Of wanneer zij ‘s nachts wakker werd.

Hoe ik stopte met borstvoeding

Hoewel Fey en ik er allebei wel klaar mee leken te zijn, konden we beiden nog geen afscheid nemen van de borstvoeding. Beiden gewend geraakt aan het momentje. Het even heel dicht bij elkaar zijn. Ik kolfde toen al een tijdje niet meer. Ook was ik minder strikt op het niet drinken van koffie. Alcohol heb ik echter altijd geweerd. Dronk ik het wel, dan kolfde ik de melk af.

Frank had al langere tijd door dat ik er een beetje doorheen zat. Hij stuurde mij, samen met een vriendin, een weekendje weg. En dat weekendje was het afscheid van het geven van borstvoeding. Die vrijdag heb ik Fey in de ochtend heel bewust borstvoeding gegeven, wetende dat dit zeer waarschijnlijk de laatste keer zou zijn. Een bitterzoet moment. Aan de ene kant opgelucht dat het niet meer hoeft, maar aan de andere kant verdrietig dat het over was. Tijdens dat weekend ging het prima. Voor mij, maar ook voor Fey die samen met haar papa een leuk weekendje had. Toen wij elkaar op zondag weer zagen was het ook nog oké. Pas ‘s avonds bij het slapen gaan was het even wennen voor ons beiden. Geen melk meer. Wel een verhaaltje en wat water. Eigenlijk was het zo ook goed. Een enkele keer in de daarop volgende dagen vroeg Fey nog om de borst. Ik heb haar uitgelegd dat de melk van mama op is. Dit pikte zij snel op en ze accepteerde het. Op dag twee vertelde ze iedereen ‘mamamelk is op’. Het troosten, wanneer ze verdrietig was, was vanaf dat moment wat lastiger. Maar verder is het stoppen heel relax gegaan. Het besef dat het nu toch echt over was, vond ik wel wat lastig. Die eerste weken miste ik het voeden. Ons momentje samen. Maar het was goed zo. Fey was toen 22 maanden en het was lang genoeg geweest.

Achteraf gezien

Nu ik terugkijk op 22 maanden borstvoeding geven, dan ben ik heel blij dat het überhaupt gelukt is. Het is zoveel moeders, die graag willen voeden, niet gegund dat ze hun kindje de borst kunnen geven. Ik ben blij met de doortastendheid van Thea, onze kraamverzorgster. Ik ben ook heel blij dat ik Fey lang heb gevoed, maar achteraf gezien was maximaal 12 maanden voor mij misschien beter geweest.

Door bijna twee jaar borstvoeding te geven en de zwangerschapsperiode daarvoor. Heb ik op een gegeven moment het contact met mijn lijf verloren. Het was niet meer van mij. Het was meer een gebruiksvoorwerp geworden, dan mijn lijf waar ik van genoot en trots op was. Ik voelde mij niet meer aantrekkelijk. Ook was mijn lijf uitgeput. Het vergt namelijk veel energie om borstvoeding te geven en al die kolfsessies tussendoor. Op een gegeven moment was ik voor mijn gevoel alleen nog maar bezig met zorgen voor Fey, werken en melk produceren. Naast mijn lichaam, raakte ik ook mijn geest kwijt. Steeds verder raakte ik verwijderd van wat ik leuk en belangrijk vond.

Was het dan helemaal niet leuk om zo lang te voeden? Ja wel hoor. Juist wel! In al die 22 maanden heb ik over het algemeen genoten van het geven van borstvoeding. Ik ben dankbaar dat het lukte en dat Fey er zo goed op gegroeid is. Dat momentje van ons samen had ik nooit willen missen. Ik was in de periode dat ik borstvoeding gaf ook veel positiever over het voeden, dan dat ik nu ben. Nu zie ik namelijk beter de gevolgen, dan toen ik er nog midden in zat. Zou ik het anders hebben willen doen? Nee! Zou ik het een volgende keer anders doen? Ja! Een volgende keer zou ik de borstvoeding afbouwen op het moment dat ik merk dat het een opgave voor mij wordt. Achteraf gezien gebeurde dat nadat Fey een jaar was geworden. Een volgende keer zou ik waarschijnlijk stoppen wanneer het kindje een jaar is. Maar goed.. ooit zei ik: ‘Ik stop na drie maanden met het geven van borstvoeding’. En uiteindelijk werd ik toch een langvoedster ?

miriamkemerink

Instagram                                 Facebook