Mam, ik mis je

Gerbera bloem ik mis je


2

Wie blijft vannacht hier? Papa natuurlijk! Maar ik wil ook blijven. Nee Mir, ga naar huis en pak je slaap. Iemand moet helder zijn. De komende dagen moet er nog veel gebeuren en jij hebt je slaap nodig. Wij blijven wel hier de wacht houden. Als er iets is bellen we direct. Weten jullie het zeker? Ik wil toch liever blijven! Miriam ga nu maar, papa is bij mij. Sander en Frank blijven ook. Ik zie je morgen. Oké mam, ik zie je morgen. Toedels…

Toedels

Toedels.. jaren heeft dit woord door mijn hoofd gespookt. Het was het laatste wat mijn moeder tegen mij zei, voor ze overleed op 31 mei 2009.

Vandaag is het acht jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ze was net vijftig geworden. Ze wilde eigenlijk geen feest geven, maar omdat haar laatste verjaardag zou zijn kwam er toch een feest. In slecht drie weken tijd kregen we te horen dat mama kanker had, een zeer agressieve vorm. Vierden we haar vijftigste verjaardag, moesten we afscheid nemen en hebben we haar begraven. Een rollercoaster, die veel te snel ging. Voor haar goed. Voor ons moeilijk en niet te bevatten.

Automatische piloot

Na het overlijden van mijn moeder ben ik instant op de automatische piloot gegaan. Niet te veel ruimte en speling laten voor mijn gevoelens, want “dom” doorgaan was makkelijker. Ik focuste mij volledig op de begrafenis en van alles regelen. Direct na de begrafenis zat ik weer in de collegebanken en stortte ik mij op mijn werk. Als iemand vroeg hoe het ging en of ik het allemaal wel verwerkt had, was het antwoord standaard “Ja hoor gaat prima. Verwerkt heb ik het denk ik niet, maar het heeft een plekje.”

Daarmee bedoelde ik, hou er alsjeblieft over op. De gevoelens die ik heb, ik kan er niets mee. En zo raakte het steeds verder en dieper verstopt. Er niet over praten en liever ook niet aan denken. Als iemand toch naar mijn moeder vroeg, dan antwoordde ik altijd positief. Positief over mijn gevoel en positief over mijn moeder.

Begravenis

En toen werd ik zelf moeder

Jaren lang werkte dit gedrag voor mij. Als een volleerd struisvogel ging ik de jaren door. Kop in het zand en doorgaan. Dat het niet goed ging, had ik niet echt door. Tot het moment dat ik zwanger was en zelf moeder werd.

De angst sloeg toe. Hoe kon ik een goede moeder worden, zonder een moeder te hebben? Daarbij speelde ook mee, dat de relatie die ik met mijn moeder had, niet een relatie is die de meeste dochters met hun moeder hebben. Ik heb voor haar overlijden heel wat jaren een moeder gemist. Een vriendin had ik zeker aan haar en in een aantal dingen ook zeker wel een moeder, maar opvoedkundig gezien heb ik wat gemist. Dat lag aan mij, dat lag aan haar, dat lag aan het ongeluk dat ze mee heeft gemaakt toen ze 12 jaar oud was. Hoe dan ook, gelukkig in de paar jaar voor haar overlijden, werd ons contact beter. Veel beter!!

Omgaan met gevoelens

De angst, schuldgevoelens, jaloezie, haat en de frustratie die ik jaren lang heb opgebouwd en opgekropt, kwam steeds meer naar de oppervlakte. Wat als mijn relatie met Fey ook zo zou worden? Wat als ik ook op jonge leeftijd overlijd? Wat moet ik antwoorden op de vraag van de verloskundige “Was je moeder overtijd?” “Hoe gingen de bevallingen van je moeder?” Ik weet het niet. En ik kan het ook niet meer vragen. Ik vond het confronterend en kon niet meer weglopen voor dit alles. Ik moest mijn gevoelens onder ogen zien. En dat gebeurt nu, in de afgelopen maanden en het voorgaande jaar.

mam, ik mis je



Wat ik voel

Ik mis mijn moeder! Ik mis een moeder. Ik mis het om vragen aan haar te kunnen stellen, over hoe ik vroeger was. Ik mis het om boos op haar te kunnen zijn. Ik mis het om naar haar te kijken, terwijl ze een film van Jacques Cousteau kijkt, Ik mis hoe zij genoot van de kleine dingen in het leven. Ik mis het krijgen van een Gerbera (bloem), wanneer ze op bezoek kwam,  Ik haat het dat Fey haar oma Ingrid niet kent, Ik haat het dat mijn dochter van drie jaar oud meerdere keren in de week over de dood praat en dat dit nu al een onderdeel van haar leven is. Ik haat het dat mijn vader alleen is en zijn geluk om Fey niet met mijn moeder kan delen. Ik ben jaloers op al die foto’s waarop je drie (soms zelfs vier) generaties moeders ziet, Ik ben jaloers op vrouwen die samen met hun moeder koffie drinken, Ik ben jaloers op de mama’s die hun kindjes laten logeren bij oma. Ik ben gefrustreerd over het feit dat ik niet bij het overlijden van mijn moeder was. Ik ben verdrietig over het feit dat ik haar niet kan spreken. Ik ben verdrietig over het feit dat ik niet meer goed weet hoe haar stem klonk en hoe ze rook.

Maar ook ben ik blij en dankbaar. Ik ben zo dankbaar voor Fey. Dankbaar voor het moederschap en wat dit in mij losmaakt. Dankbaar dat ik de kans krijg om een relatie met Fey op te bouwen, die anders is dan die ik met mijn moeder had. Dankbaar voor een vader die geniet van zijn kleindochter en die altijd met haar wil spelen. Dankbaar voor een super lieve schoonmoeder, bij wie ik mij een dochter voel. Dankbaar voor mijn broertje, die de wereld voor mij betekent. Dankbaar voor mijn relatie met Frank. Hij weet hoe ik mij voel (soms nog beter dan dat ik het zelf weet) en heeft daar begrip voor. Ik ben blij dat ik nu de ruimte voel om mijn gevoelens toe te laten. Blij met mijn gezin en de kansen die wij krijgen/creëren.

familie kemerink

Mam, ik mis je

Naarmate de jaren verstrijken wordt het gemis anders. De scherpe pijn gaat er iets af. Het ruwe verdriet wordt anders. Het besef dat ik mijn leven niet meer met je kan delen wordt steeds duidelijker. Dat een plek geven, wordt steeds moeilijker. Ik ben kwaad op je. Waarom moest het zo? Waarom kun jij je kleindochter niet zien opgroeien? Waarom kunnen wij niet moeder, dochter dingen doen? Al dagen loop ik met mijn ziel onder de arm. Een onbestendig gevoel. Wetende dat het bijna de 31e mei was. De dag waarop jij overleed. Net vijftig. Toen pas in de bloei van je leven. Je deed steeds meer wat jezelf graag wou. Onze relatie werd beter en beter. Je had grote plannen met papa. Je zoon ging studeren, wat was je trots. En wat zou je dat nu nog zijn. Je zou hem moeten zien. Afgestudeerd, heeft een baan en neemt een grote zorgtaak voor papa op zich. Wat zou je genoten hebben van Fey. Een meisje wat enorm nieuwsgierig is en die jou graag wil leren kennen. Met je wil spelen en samen taarten bakken, omdat je dat zo graag deed. Ik mis je..

Toedels..

miriam_handtekening

 

2