Ramptoerisme


3

Gistermiddag, eind van de middag om precies te zijn, reed ik naar huis. Fey in de auto en 100 meter van mijn huis vandaan. Ik kon niet verder. De weg was afgesloten met rood/wit lint. Overal zag ik politie, ambulances en brandweer. Er lag een fiets op de grond er stonden mensen, veel mensen. Het voelde niet goed. Ik wilde er weg. Dit is niet mijn plek dacht ik.

Terwijl ik via een omweg naar huis reed dacht ik alleen maar “laat het meevallen. Hopelijk is het niet ernstig”. “Wie zou het zijn? Is het opa buurman, buurvrouw Gerda, een van de buurkinderen? Iemand anders die ik ken?” Eenmaal thuis kom ik erachter dat het inderdaad niet goed was. Een jongen van zestien, iemand in de bloei van zijn leven, is omgekomen bij het ongeluk. Heftig! Het laat mij niet los merk ik. Nu een dag later laat het mij nog steeds niet los en wel om twee redenen.


Angst

Sinds ik moeder ben geworden is mijn grootste angst, dat er iets met mijn kind gebeurt. Niemand had mij ooit verteld dat er een overbezorgdheidsgen in mij zat en dat dit geactiveerd zou worden, zodra ik een kind kreeg. Wat als die jongen, mijn kind was geweest? Ik word haast gek bij de gedachte aan de familie en vrienden die gisteren een zoon en vriend zijn kwijtgeraakt. Wat een verdriet en machteloosheid zal er bij hen zijn. De kwetsbaarheid van het leven, van mijn kind, laat mij niet los. Het maakt mij bewust en even heel angstig. Ik weet hier kan en mag ik mij niet door laten leiden, maar het is er wel.

Ramptoerisme

Wat mij ook niet loslaat sinds gisteren, is verbazing en walging. Op het moment dat ik gisteren mijn huis binnen ging, kreeg ik al berichten over het ongeluk. Eerst met de vraag of wij er niet bij betrokken waren, maar daarna met beelden die je nooit meer vergeet. Beelden van de jongen wiens leven abrupt beëindigde op een maandagmiddag. Beelden die mogelijk zijn familie eerder bereikte, dan dat de politie hen op de hoogte kon brengen van het verschrikkelijke nieuws dat hun geliefde kind er niet meer is.



Het gevoel dat ik had: ik moet hier weg.. dit is niet mijn plek. Gold niet voor iedereen. Mensen kwamen op het ‘nieuws’ af. Sprongen op de fiets of stapten in de auto om een kijkje te nemen. Ramptoeristen! Sommigen gingen zelfs nog verder dan ‘alleen even kijken’. Er werd beeldmateriaal gemaakt. En nog erger.. verspreid. Binnen mum van tijd kregen mensen (vooral jongere kinderen) de beelden binnen via WhatsApp en verschillende social media. 

Noem mij ouderwets of misschien zelfs hypocriet, aangezien ik ook van veel dingen/momenten foto’s maak, maar er zijn grenzen! Hoe kan het dat er op zo’n moment gedacht wordt ‘oh even een foto maken’. Ik zou het graag begrijpen, want het laat mij nu niet los. Het is toch totaal respectloos en niet gepast? Dat de politie en burgemeester diverse oproepen doen om de verspreiding van de beelden tegen te gaan, snap ik volkomen. Ik hoop dan ook dat een ieder hier gehoor aan geeft.

Wens

Ik wens de familie en alle betrokken heel veel sterkte, kracht en liefde toe. Dit is iets wat niemand mee zou moeten maken. 

Ook wens ik dat wij als mensen wat meer gaan nadenken over normen en waarden. Dat je een foto maakt van een ongeluk is nog tot daar aan toe, maar niet zulke specifieke. En maak er al helemaal geen doorstuur bericht van.

Mijn wens is dat ik, als ouder, nooit hoef mee te maken wat de ouders van die jongen mee moeten maken. En mijn grootste wens is, dat als er ooit iets gebeurd *klopt het af*, dat ik dit niet via social media of WhatsApp verneem.

miriamkemerink

3