Uit eten

Uit eten met je kind


Je kent ze wel… Van die hippe, eigentijdse, ‘wij blijven ons ding doen, zoals we altijd al deden’ ouders. Je komt ze (inclusief kinderen) tegen in het vliegtuig naar een zon overgoten bestemming van minstens acht uur vliegen. Of in een net iets te chique galerie, waar een kunstenaar zijn eerste glas tentoonstelling opent. Mocht je er zeker van willen zijn dat je dit exemplaar ouders tegenkomt, ga dan naar een willekeurig restaurant. Datenight kan immers prima met de kinderen erbij..toch?!

Waarschijnlijk hadden wij allen, voor wij zelf mama werden, een pest.. *piep*.. *piep*.. pieeep* hekel aan dat soort ouders met hun jengelende, krijsende en rond rennende monsters genaamd kinderen.

Denk je rustig uit eten te kunnen gaan, zit je pal naast een tafel waaraan een vader, moeder en drie kinderen zitten. Nog voor zij de menukaart hebben gekregen, zijn er al twee aan het huilen. En zit de derde meer bij jou aan tafel, dan dat het op zijn eigen stoel. Netjes opgevoed als je bent, zeg je er niets van en lach je een keer vriendelijk naar het gezin. Ondertussen gaan in gedachten verwensingen in het rond, die het daglicht niet verdragen kunnen.

Of die keer dat je in het vliegtuig zit op weg naar je lang verwachte vakantie. Al weken kijk je uit naar die vlucht, die je naar de bestemming van je dromen brengt. Helaas wordt je geduld eerst nog even op de proef gesteld, aangezien in de rij achter je een kind al twee uur onafgebroken aan het huilen is. Hoe halen die ouders het in hun hoofd om dit hun kind, zichzelf maar voornamelijk mij aan te doen?



Het antwoord op die vraag is simpel! Iedere ouder denkt ‘mijn kind is perfect’. Eerlijk is eerlijk, ook ik ben hier schuldig aan. Kort geleden waren wij samen met Fey en oma naar een restaurant. Aangezien het een speciale gelegenheid was, toch gekozen voor een drie gangen menu. Al bij het doorgeven van de gekozen gangen, wist ik dat dit een domme keuze was en dat ik straks met een oververmoeid kind rondjes door het restaurant zou moeten lopen om haar maar enigszins af te leiden. En ja hoor na een uur had ze het wel gezien. Boos worden en wild vreemde mensen aanstaren is dan nog haar enige optie.

En dan, heel even, maakt het gevoel van ‘mijn kind is perfect voor het restaurant’ plaats voor het gevoel en de gedachten die ik had voordat ik mama was. ‘Waarom doe ik dit mijzelf en haar aan’ en ‘wat denken de anderen wel niet’.

Maar ach. Laten we het erom? Nee.. Wij niet. Want op het moment dat ze netjes haar pasta met zalm en asperges eet en vriendelijke naar iedereen zwaait terwijl ze ‘daaaag’ roept, dan weet ik het zeker! Mijn kind is perfect om mee uit eten te gaan.

miriamkemerink