Van babybed naar huisbed


2

Fey is op dit moment ruim 2,5 jaar oud. En al een aantal maanden bivakkeerde ze bij ons in bed. Najah, bij ons? Bij mij.. want Frank slaapt met enige regelmaat op de bank. Dit omdat hij bang is om bovenop Fey te gaan liggen, wanneer ze weer eens ons bed heeft geconfisceerd. Wellicht een wat overbezorgde reactie van hem, maar gezien zijn vaste slaap en woel en draai gedrag in bed misschien toch niet een geheel onverstandige keuze. Maar goed.. terug naar het probleem. 

Van altijd alleen slapen, naar niet meer alleen willen slapen

Sinds dat Fey een paar maanden geleden ziek werd, wou ze niet meer alleen slapen. Het arme meisje was verkouden, kreeg een kies door, had koorts en was ontroostbaar. Hoe kil wij ook vaak zijn midden in de nacht (ja wij lieten haar altijd in haar eigen bed slapen, ook al was ze verdrietig), dit vonden wij zelfs zielig. Een meisje helemaal slap, ziek en ontroostbaar wilden zelfs wij niet terugleggen in haar babybedje. Daarom mocht ze een nachtje bij mama in bed. Papa op de bank en de meisjes samen in het grote papabed. Dit smaakte natuurlijk naar meer, want vanaf die nacht wilde Fey niet meer alleen slapen. Midden in de nacht werd ze meerdere keren wakker en begon hard te gillen en te huilen. Wat je ook probeerde, ze ging niet slapen in haar eigen babybed. Dit hou je even vol, maar naar een paar gebroken nachten ging ik overstag. Werd ze weer eens in de holst van de nacht wakker? Dan nam ik haar mee naar ons bed. Niet handig, want dit werd een gewenning. Ze wende zo aan ons bed, dat mevrouw zelfs niet meer wou slapen in haar eigen bed. Wanneer het bedtijd was, wou ze in slaap vallen in het grote papabed. Als ze maar diep genoeg in slaap was, dan kon ik haar in haar eigen babybed leggen. Voor het gemak (en de schaamte) vergeet ik maar even te vertellen dat het in slaap vallen vaak vier uur duurde. Waarbij ik strak naast haar moest liggen, terwijl Frank in de woonkamer op mij zat te wachten. Ach en soms duurde het in slaap vallen waarschijnlijk helemaal geen vier uur, maar dan viel ik zelf in slaap en werd pas vier uur later weer wakker. Maar goed.. who cares 😉

Behoefte aan geborgenheid

Het leek erop dat Fey behoefte aan geborgenheid had. Ze had de zekerheid nodig dat mama in de buurt was wanneer ze sliep. Was ik niet in de buurt, dan werd ze wakker en was er paniek. Zielig voor haar, maar ook niet altijd even leuk voor Frank en mij. In die tijd was ik bezig om Mamazijn op te zetten. En ik begon pas met werken wanneer zij sliep. Dit was vaak pas om 23.00 uur, waarna ik nog doorging tot een uurtje of 04.00 uur in de ochtend. Omdat dit echt niet te doen was, besloten Frank en ik dat het anders moest. Fey zou niet meer de hele nacht in ons bed door brengen. Ze zou op haar eigen kamer blijven en daar zou ze ook in slaap vallen. Dit was makkelijker gezegd, dan gedaan. Met veel verdriet lag ze in haar baby bedje, terwijl ik naast haar lag op de grond. Ik moest haar handje vasthouden en verhaaltjes vertellen. De een na de ander, net zolang tot ze in slaap viel van vermoeidheid. 

Nou ben ik best wel voor structuur, duidelijkheid en enigszins van regelmaat, maar dit ging tegen al mijn principes in. Een kindje laten huilen is niet wat ik wil. Ze heeft behoefte aan iets en dat wil ik haar geven. Het feit dat ze alleen moet liggen is iets wat wij ouders bedenken, maar helemaal tegen de behoefte van mijn kind in gaan. Toch had ik het idee, dat ik dit patroon moest doorbreken. Wij merkte op dat Fey met veel moeite, gillen en huilen in haar babybed ging liggen. Legde wij haar in ons bed, dan was er eigenlijk niets aan de hand. Ze wilde dan zelfs wel alleen in slaap vallen op een gegeven moment. Zou het babybedje dan toch het probleem zijn?

Babybed

Opzoek naar een peuterbed

Frank en ik waren er steeds meer van overtuigd dat het aan het babybed moest liggen. Als we Fey er naar vroegen zei ze ook: “Slapen is saai” , “Ik vind mijn babybed niet leuk, mama”. Maar het idee van een peuterbed of eenpersoonsbed voor mijn kleine meisje vond ik ook zo raar. Aangezien ze letterlijk nog heel klein is (kleiner dan de meeste leeftijdsgenootjes.. heeft vast te maken met de roots van haar vader 😉 ), paste ze nog met gemak ik het babybed. Zouden we haar over doen naar een peuterbed of toch maar direct naar een eenpersoons? Een peuterbed leek ons geborgenheid bieden voor haar en de overgang vanuit het babybed makkelijker maken. Een eenpersoonsbed leek ons handiger voor ons zelf, aangezien ik nog steeds met enige regelmaat naast haar op de grond lag. Met een eenpersoonsbed kon ik tenminste warm naast haar liggen. Een ander voordeel van een eenpersoonsbed is, dat wij niet over een paar jaar weer een nieuw bed moeten kopen omdat ze eruit is gegroeid. Natuurlijk heb je ook nog meegroei bedden, maar dit leek ons niet heel handig. Dan moet je alsnog meerdere matrassen kopen en dan zit je weer met afwijkende maten. 

Na lang wikken en wegen hebben wij er uiteindelijk voor gekozen om een eenpersoonsbed voor Fey te kopen. De volgende uitspraak gaf voor mij de doorslag “Of je kind nu naar een peuterbed of een eenpersoonsbed gaat. Voor haar is het sowieso een groot bed”. 



Het huisbed

Toen de keuze was gevallen op een eenpersoonsbed zijn we direct opzoek gegaan naar een geschikt bed. Ik had op internet al de nodige bedden opgezocht. En had stiekem gehoopt op een prachtig wit ijzeren bedje, met een mooi hemeltje. Heel meisjesachtig (lees.. iets wat ik vroeger graag had willen hebben). Frank daarentegen wilde zijn prinsesje een super groot roze prinsessenbed geven. Om je een idee te geven van onze voorkeuren, klik op de link. Fey dacht hier echter heel anders over. Zij gaf heel duidelijk aan dat ze zelf een bed wou uitzoeken in de winkel (wie zei ook al weer dat het heel leuk is om een kind te hebben wat goed kan praten? ). 

Fey lijkt nogal op haar papa. Dit houdt in dat wanneer ze een idee hebben, dit ook binnen een seconde moet worden uitgevoerd. Dit betekent dat wij naar de dichtstbijzijnde bedden winkel reden. En laat dat nou net de Leenbakker op de woonboulevard zijn. Fey en Frank lopen voorop de trap op, want op de eerste verdieping zijn de bedden te vinden. Terwijl ik nog rond kijk, op zoek naar dat mooie witte ijzeren bed wat Fey (..euh ik) wil hebben. Schreeuwt Fey hard “Die mama, die wil Fey hebben”. Gevolgd door een nog enthousiastere “Jaaaa mooooooi” van Frank. Ik draai mij om en sta oog in oog met een monster van een huisbed. Een huisbed? hoor ik je denken. Ja een huisbed! Een bed in de vorm van een huis. Met dak, ramen, vensterbank en al. Twee enorm blije gezichten kijken mij aan. Op zo’n moment weet ik gewoon dat ik wel “Nee” kan zeggen, maar dat het geen zin heeft. En zo werd de keuze voor het huisbed gemaakt. Voorzichtig vroeg ik de verkoper nog of ze het bed ook gemonteerd afleverden. Hij lachte en antwoordde nee. Op dat moment wist ik, dat ik de Sjaak was en dat bed in elkaar kon gaan zetten. Frank doet en wil veel, maar dit soort dingen zijn echt niet aan hem besteed. Hij geeft liever €250,- uit om het te laten monteren, dan het zelf te doen. Wij kwamen tot een compromis. Hij betaalde de €250,- en hoefde niet te helpen om het huisbed in elkaar te zetten 😉 

Mama de bouwer

Een week nadat we het bed uitgezocht hadden, kon ik het ophalen bij de Leenbakker. Ja..ik ben een cheapcake!! Ik haal het liever zelf op, dan dat ik €100,- bezorgkosten betaal. Ik wordt dan ook een beetje eigenwijs en laat mij niet op de kop zitten. In mijn eentje, in een kleine VW Polo heb ik dat huisbed opgehaald. Vraag mij niet hoe, maar het paste! De hele zaterdag heb ik erover gedaan, maar het is gelukt. Samen met Fey heb ik eigenhandig, als een echte mama de bouwer, het huisbed in elkaar gezet. Trots als een pauw liet ik iedereen die ik maar op WhatsApp heb, het resultaat van mijn bedhuis zien. Tjah.. op die momenten voel ik mij toch even een powervrouw. 

En die avond keerde het tij. Vanaf het moment dat Fey voor de eerste keer in haar huisbed lag onder haar Woezel en Pip dekbed, sliep ze weer de hele nacht door. En dat helemaal alleen! Natuurlijk kroop ze eerst vier keer uit bed, maar goed dat hoort erbij zullen we maar zeggen. En ach, dat is nog altijd beter dan slapen op de koude vloer of in het geval van Frank op de bank. 

eenpersoons huisbed

Slapen in het huisbed

Nu na een tijdje gaat het slapen in het eenpersoonsbed nog steeds erg goed. Fey heeft nooit gevraagd of ze in haar babybed mocht slapen. Wel eens voor de gein, maar niet dat ze het echt wou. Wel moest het babybed nog een tijdje bij haar op de kamer blijven staan. Na de eerste nacht, is het uit bed kruipen nog steeds een dingetje. Wel een leuk dingetje. Fey maakt er elke avond weer een spelletje van. Na het tandenpoetsen kruipt ze zelf in haar huisbed. Ik lig even bij haar en we wensen haar daarna welterusten. Wij laten de deur op een kiertje staan en gaan naar de woonkamer. Fey komt er elke avond standaard drie keer uit. Je hoort haar al giechelend aankomen bij de woonkamerdeur (misschien handig om te weten, ons huis heeft geen bovenverdieping. Fey loopt dus gemakkelijk vanuit haar slaapkamer, naar de woonkamer). Elke keer als ik haar weer terug breng herhaal ik dezelfde routine. Ik ben zo stil mogelijk en antwoord altijd met het zelfde. Mama legt jou terug in bed. Duim in de mond en Fey gaat slapen. Wanneer ze twee keer uit bed is gekomen, krijgt ze een ‘waarschuwing’. Bij de derde keer uit bed komen, gaat de deur van haar slaapkamer dicht. Standaard dat ze gewoon de derde keer weer lachend uit bed kruipt. Die derde keer zeg ik niets, pak haar op en leg haar in bed. “Fey doet de duim in de mond en gaat nu slapen. Mama houdt van jou!”. Wanneer ik haar kamer verlaat sluit ik de deur achter mij en Fey valt dan in slaap. Een sullig spelletje, maar Fey geniet ervan. Het geeft haar het gevoel dat ze ‘ondeugend’ is. En ik geef haar duidelijkheid en een routine, door telkens dezelfde handeling te herhalen

Ik ben benieuwd wanneer jullie kind over is gegaan op een groter bed. Was dit een peuterbed of ook een eenpersoonsbed? 


miriamkemerink


2